به گزارش خبرگزاری حوزه، همزمان با فرارسیدن ماه محرمالحرام، این خبرگزاری با انتشار پرونده ویژه «زیارت عاشورا» و با حضور حجتالاسلام والمسلمین جواد محدثی، گامی در شرح زیارت عاشورا برمیدارد تا دریچهای نو به سوی معارف اهلبیت (ع) گشوده شود؛ این پرونده ویژه به حضور مخاطبان ارجمند و عزاداران وفادار سیدالشهدا (ع) تقدیم میگردد.
بسم الله الرحمن الرحیم و به نستعین؛
السلام علیک یا اباعبدالله.
در شرح زیارت عاشورا، به این فراز نورانی رسیدیم:
یا اَباعَبْدِاللَّهِ لَقَدْ عَظُمَتِ الرَّزِیَّةُ وَ جَلَّتْ وَ عَظُمَتِ الْمُصیبَةُ بِکَ (بِکُمْ) عَلَیْنا وَ عَلی جَمیعِ اَهْل ِالاِْسْلامِ ...
بِاَبی اَنْتَ وَ اُمّی لَقَدْ عَظُمَ مُصابی بِکَ فَاَسْئَلُ اللَّهَ الَّذی اَکْرَمَ مَقامَکَ وَ اَکْرَمَنی بِکَ...
اَنْ یَرْزُقَنی طَلَبَ ثارِکَ مَعَ اِمامٍ مَنْصُورٍ مِنْ اَهْلِ بَیْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ و َآلِه...
*مفهوم «فدا شدن» در فرهنگ اسلامی و عاشورایی
«فدا شدن»، یعنی آمادگیِ ایثار جان در راه حق و آرمانهای بلند اسلامی، موضوعی بسیار کلیدی است. در زیارتنامههای متعددی، خطاب به امام معصوم (علیهالسلام) این تعبیر را میخوانیم:
«بِأَبِی أَنتَ وَ أُمِّی»؛ و در برخی زیارتها فراتر از این، میگوییم: «پدر، مادر، فرزندان، خاندان و هرآنچه دارم، فدای شما باد». این فرهنگِ «جانفدا بودن» که امروزه نیز در میان ما نسبت به انقلاب، شهدا و ولایت جاری است، ریشهای عمیق در همین زیارتنامهها و فرهنگ عاشورایی دارد.
ما چند درخواست از خداوند متعال داریم؛ خدایی که مقام اباعبدالله (علیهالسلام) را گرامی داشت، جایگاه ایشان را متعالی ساخت و به برکت وجود ایشان، به ما نیز کرامت بخشید.
به حرمتِ تو، از خدایی که به تو مقام، عزت و کرامت بخشیده است و به من نیز عزت، حرمت و آبرو عطا فرموده، به سببِ پیوندِ من با تو، به سببِ محبت و ولایتِ شما اهلبیت، از خداوند میخواهم که این خواستهها را به ما روزی فرماید.
در اینجا چند خواسته مطرح است:
یکی اینکه «أَنْ یَرْزُقَنِی طَلَبَ ثَارِک»؛
یعنی خداوند به ما توفیق دهد که در طلبِ خونخواهیِ اباعبدالله الحسین علیهالسلام باشیم.
شاید پرسیده شود: مگر امیرالمؤمنین علیهالسلام قاتل نداشت و آیا خون او قصاص نشد؟ مگر در قیام مختار، قاتلان امام حسین علیهالسلام، اصحاب و فرزندان او به کیفر اعمال خود نرسیدند؟
پاسخ این است که: گرچه قیامکنندگان خود را خونخواهان امام حسین علیهالسلام میدانستند و شعارشان «یالثارات الحسین» بود، و قیام مختار نیز با هدف انتقام از قاتلان کربلا و مجازات جنایتکاران اهلبیت شکل گرفت، اما حادثهای که در کربلا رخ داد، صرفاً کشتنِ جسمانیِ امام حسین علیهالسلام، فرزندان و برادران او نبود؛ بلکه کشتنِ دین و سر بریدنِ اسلام بود.
* خونخواه اصلی کربلا؛ امام زمان عجل الله
ذبحِ حقیقت، در واقع همان حادثهای است که در کربلا رخ داد؛ و تقاصِ آن، هنگامی تحقق مییابد که اسلام، که از صحنه و عرصهی حاکمیت و مدیریت جامعه کنار زده شده است، بار دیگر به جایگاه واقعی خود بازگردد؛ و در چنین شرایطی، دوباره علیگونههایی بر ولایت اسلامیِ امت اسلامی حاکمیت و زعامت داشته باشند.
خونخواهِ اصلیِ امام زمان علیهالسلام است؛ چنانکه در دعای ندبه میخوانیم:
«أَیْنَ الطَّالِبُ بِدَمِ الْمَقْتُولِ بِکَرْبَلاء»
آن کسی که خونخواهِ کشتهی کربلاست، کجاست؟
و نیز در عباراتی از همین دعا آمده است که:
این المعد لقطع دابر الظلمه / این المنتظر لاقامه الامت و العوج / این المرتجی لازاله الجور و العدوان / این المدخر لتجدید الفرائض و السنن / این المتخیر لاعاده المله و الشریعه / این المؤمل لاحیاء الکتاب و حدوده / این محیی معالم الدین و اهله.
کجاست آن کسی که انتظارِ او را میکشیم تا دین، حق، شریعت، و احکام و سنن الهی را احیا کند و به آنها حیات دوباره بخشد؟
زمانی که امام زمان علیهالسلام ظهور کند و دولتِ قسط و عدلِ مهدوی برپا شود، این خواسته به تحقق خواهد پیوست. ما در دعای افتتاح نیز چنین میخوانیم که:
اللَّهُمَّ إِنَّا نَرْغَبُ إِلَیْکَ فِی دَوْلَةٍ کَرِیمَةٍ تُعِزُّ بِهَا الْإِسْلامَ وَ أَهْلَهُ وَ تُذِلُّ بِهَا النِّفَاقَ وَ أَهْلَهُ وَ تَجْعَلُنَا فِیهَا مِنَ الدُّعَاةِ إِلَی طَاعَتِکَ وَ الْقَادَةِ إِلَی سَبِیلِکَ وَ تَرْزُقُنَا بِهَا کَرَامَةَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ .
ما شیفته و چشمبهراهِ دولتی هستیم که در آن، اهلِ حق عزیز باشند و اهلِ نفاق و ظلم، به ذلت و خواری گرفتار شوند.
بنابراین، درخواستِ اینکه ما در زمرهی خونخواهانِ اباعبدالله الحسین علیهالسلام قرار بگیریم آن هم در رکابِ امامی منصور و یاریشده از خاندان محمد صلیاللهعلیهوآله خواستهای بسیار مهم و بنیادین است.
این خواسته، فرهنگِ شیعه را تعالی میبخشد و آن را به جایی میرساند که شیعیان، خود را طالبِ خون و خونخواهِ عاشوراییان و اباعبدالله الحسین علیهالسلام بدانند.
در تسلیتگوییِ روز عاشورا نیز در روایت آمده است که امام باقر علیهالسلام فرمودند:
هنگامی که در روز عاشورا یکدیگر را ملاقات میکنید، ضمنِ تسلیت، چنین بگویید أَعْظَمَ اللهُ أُجُورَنَا وَ أُجُورَکُمْ بِمُصَابِنَا بِالْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلام (خداوند پاداش ما و شما را به خاطر سوگواری بر مصیبت امام حسین علیهالسلام بزرگ بدارد).
این خود یک دعا و خواسته است؛ یعنی طلبِ پاداشِ الهی برای این عزاداری و پیوند با امام. و در ادامه، آن خواسته اصلی مطرح میشود:
وَ جَعَلَنَا وَ إِیَّاکُمْ مِنَ الطَّالِبِینَ بِثَارِهِ
یعنی خداوند ما و شما را از کسانی قرار دهد که خونخواهان حقیقی اباعدالله الحسین علیهالسلام باشند؛ آن هم در رکابِ مولایمان، امام مهدی از آل محمد (علیهمالسلام)؛ تحت ولایت و هدایت و زیر پرچمِ پیشوایِ هدایتیافته و مهدیِ برگزیده از دودمان پیامبر اکرم صلیاللهعلیهوآله.
در انتهای زیارت عاشورا نیز، ما از خداوند میخواهیم که ما را به آن مقامِ محمود برساند و این دعای بینظیر را میگوییم: «أَنْ یَرْزُقَنِی طَلَبَ ثَارِهِ مَعَ إِمَامٍ مَنْصُورٍ مِنْ أَهْلِ بَیْتِ مُحَمَّدٍ صَلَّی اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ».
این یعنی درخواست توفیقِ خونخواهی برای اباعبدالله علیهالسلام، آن هم با امامت و ولایتِ «امامی مَنْصُور» (یاریشده). چرا این تأکید بر «امامت» است؟ زیرا «امام» یعنی پیشوا؛ و در جهان، هم پیشوایِ حق وجود دارد و هم پیشوایِ باطل؛ هم پیشوایِ هدایت است و هم پیشوایِ ضلالت؛ هم ائمهی حق هستند و هم ائمهی کفر، چنانکه قرآن کریم میفرماید: «فَقَاتِلُوا أَئِمَّةَ الْکُفْرِ» (پس با پیشوایان کفر بجنگید).
بنابراین، خونخواهیِ واقعی، تنها با حضور در رکابِ پیشوایِ حق و در مسیرِ احیای دینِ مرادِ خدا محقق میشود.»
*آبروی دنیوی و اخروی به برکت پیوند با اهل بیت (ع)
«خدای متعال به ما توفیق عطا فرماید تا در رکاب امام هدایتگر، حضرت مهدی (عج)، که هم هدایتکنندهاند و هم خود هدایتشدهاند؛ هم آشکارا و هم ناطق بالحق، گام برداریم. اگر سخنان ایشان حق باشد، تبعیت از آنان و اهل بیت پیامبر (ص) بر ما واجب است.
همچنین از درگاه الهی مسئلت داریم:
اللَّهُمَّ اجْعَلْنِی عِنْدَکَ وَجِیها بِالْحُسَینِ علیه السلام فِی الدُّنْیا وَ الْآخِرَةِ
خداوند ما را آبرومند گرداند. آبروی دنیوی ما به برکت پیوند و اتصال با اهل بیت (ع) و آبروی اخروی ما به لطف شفاعت امام حسین (ع) و سایر ائمه معصومین (ع) محقق شود؛ چرا که ایشان خود در پیشگاه خداوند متعال وجیه و آبرومند هستند.
در دعای توسل نیز با توسل به اباعبدالله الحسین (ع) میگوییم:
یا وجیها عندالله اشفع لنا عندالله؛ ای آبرومند خدا! ما را نیز جزو آبرومندان درگاه خود قرار ده. امید است که از خوانندگان با معرفت و توجهکننده به زیارتنامه عاشورا باشیم و ولایتمداری ما نسبت به اهل بیت (ع) همراه با تبعیت عملی در سطح زندگی باشد.
السلام علیکم و رحمه الله و برکاته.
نظر شما